Het verslag van een waanzinnige kampioensmiddag, uit de pen van onze vaste verslaggever Ben Moerkerken, die wij net als de af en toe andere scribenten zeer bedanken voor de mooie verslaggeving van het hele seizoen!
Er zijn wedstrijden die voor altijd in je geheugen gegrift staan. Niet eens vanwege het voetbal zelf, maar vanwege alles eromheen. De spanning, de emoties, de mensen. Het gevoel dat je samen iets meemaakt dat veel groter is dan negentig minuten voetbal.
Zaterdag 23 mei 2026 werd zo’n dag. Een dag die begon met kriebels in de buik en spanning in iedere vezel van de echte Spartanen. Een dag die eindigde in ongeloof, trots, bier, wijn, gezang, muziek, tranen, omhelzingen en pure tot uiting komende liefde voor de club. Onze club.
Eigenlijk doet het wedstrijdverslag deze keer nauwelijks meer ter zake. Natuurlijk, Spartaan’20 moest eerst zelf winnen van DCV. Dat gebeurde ook. Gewoon zoals de ploeg dat de afgelopen maanden zo vaak had gedaan: volwassen, geduldig en met kwaliteit op de beslissende momenten. Een ruime 4-1 overwinning. Prima. Zakelijk. En dat het verdiend was, is wel duidelijk. Maar iedereen wist: de echte spanning zat ergens anders. Het ging om het grotere doel. De periodetitel hadden we al binnen, maar er lonkte meer ….. een glimmende kampioensbeker en directe promotie.
Men zegt vaak dat hoop uitgestelde teleurstelling is. Maar hoe dichterbij de wedstrijd kwam, des te meer vertrouwen iedereen ging krijgen. Er zijn in de voetballerij immers wel gekkere dingen gebeurd. En kan de concurrent de druk van het heilige moeten op de laatste wedstrijddag wel aan?
Bij winst van Spartaan’20 op DCV én puntverlies van concurrent FC Binnenmaas thuis tegen CVV Zwervers, dat degradatie wilde ontlopen, zou er een waarlijk wonder geschieden.
Vanuit alle hoeken en gaten werden plannen aangepast. De voorzitter vloog “even” heen en weer van en naar Ibiza. Mensen onderbraken hun vakantie en kwamen eerder terug. Verjaardagen werden afgekapt of het vieren uitgesteld. Afspraken werden afgezegd. Niemand wilde deze dag missen. Want diep van binnen voelde iedereen hetzelfde: dit zou zomaar eens dé dag kunnen worden.
Alsof het script van de beslissing in de laatste speelronde nog niet krankzinnig genoeg was, begon Binnenmaas ook nog eens 23 minuten later. De tegenstander stond in de file. Dat betekende dus: eerst zelf winnen en…… daarna wachten. De wedstrijd bij Puttershoek werd later ook nog eens stilgelegd vanwege iemand die onwel was geworden. Dus werd het een half uur dat uiteindelijk een eeuwigheid leek te duren.
Het werd een hele bijzondere middag in de historie. Een paar maanden eerder had bijna niemand dit nog voor mogelijk gehouden. Het eerste deel van het seizoen 2025/2026 verliep namelijk dramatisch stroef. Tot 6 december was het zoeken, frustrerend voetbal en vooral veel gemor langs de lijn. Iedere week leek de onrust groter te worden.
Achter de schermen ontstond zelfs wat later lachend “de vijfde colonne” werd genoemd. Weliswaar Spartaan’20-mensen in hart en nieren die overal gesprekken voerden. In kantines, aan de bar, langs de lijn, op verjaardagen. Overal ging het over dezelfde vraag: “Hoe krijgen we dit nog omgedraaid?”
Het bestuur stond best onder behoorlijke druk, maar nam uiteindelijk een beslissing die achteraf goud waard is gebleken. Trainer Omar Khan vertrok, maar laten we niet vergeten dat hij in 7,5 jaar ook hele goede resultaten boekte. Onze verenigingsmanager Patrick Kok en hoofd opleiding Maikel van Pul werden samen aangesteld als eindverantwoordelijken. En vanaf dat moment veranderde alles. Er kwam langzaam maar zeker een nieuwe energie vrij in de selectie. De eerste tekenen daarvan waren zichtbaar bij (op dat moment koploper) Zuidland, waar een 2-2 gelijkspel werd behaald en waar zelfs een zege kort voor tijd nog gloorde.
Daarna gebeurde iets wat niemand nog had durven dromen. Spartaan’20 begon simpelweg alles te winnen. Week na week stroomden de driepunters binnen. En er kwam steeds meer vertrouwen, steeds meer geloof. Wat eerst voorzichtig werd uitgesproken als: “misschien kunnen we nog de nacompetitie halen” veranderde langzaam in: “we kunnen misschien echt nog kampioen worden.” Maar Patrick en Maikel hielden iedereen opvallend rustig. Als je met ze sprak, ging het nooit over kampioenschappen of ranglijsten. Altijd weer: “eerst de volgende wedstrijd.” En precies daarin zat misschien wel hun grootste kracht. Ondertussen groeide het voetbal ook.
Niet alleen de resultaten werden beter, het spel ook. Spartaan’20 speelde verzorgd positiespel, met lef, energie en controle. Misschien nog wel mooier was dat juist dát overal waardering kreeg. Trainers van andere clubs spraken er positief over en zeiden dat Spartaan’20 de best voetballende ploeg in de tweede klasse was. Supporters van tegenstanders genoten van het voetbal en zeiden dat ook hardop.
Niemand kon ook nog zeggen dat deze reeks “gestolen” was. 37 punten uit de laatste 13 wedstrijden. Dat verzin je niet. Dat verdien je.
En alsof de competitie nog niet bijzonder genoeg was, beleefde Spartaan’20 ook nog een prachtige bekercampagne met het halen van de bekerfinale. Ja, die ging uiteindelijk verloren. Maar ook daarin liet Spartaan’20 zien hoe sterk deze groep geworden was. De weg naar die finale leverde geweldige wedstrijden op, vol strijd, kwaliteit en karakter.
Uiteindelijk werd die bekerfinale tegen het veel hoger spelende sv Poortugaal de enige belangrijke wedstrijd die Patrick Kok en Maikel van Pul uiteindelijk verloren sinds hun aanstelling. Dat zegt eigenlijk alles over hun prestatie én de veerkracht en positiviteit van de spelersgroep die alleen maar toenam. De bekeravonden brachten de ploeg nóg dichter bij elkaar en steeds meer Spartanen begonnen te voelen: hier groeit iets bijzonders.
En toen was het dus zaterdagmiddag 23 mei 14.30 uur. Aftrap. De spanning was voelbaar aan de kant. Maar op het veld zag je daar weinig van terug. Spartaan’20 speelde zoals een ploeg speelt die weet wat er moet gebeuren.
In de 15e minuut schoot David Widarto een afvallende bal hard op doel, maar de keeper redde. Even later schoot DCV net over vanaf de rand van het strafschopgebied. Halil Dilekci kopte in de 19e minuut nog net over, maar drie minuten later was het alsnog raak: 1-0 met een droge knal. De ban was gebroken. Spartaan’20 bleef de betere ploeg. Coen Laurens redde eerst nog wel knap op een grote kans van DCV en aan de andere kant bleven Salvatore Rocha, Halil en David dreigend.
Het hoogtepunt van de eerste helft kwam in de 37e minuut. Dani Vieira de Pina kwam met een wereldactie vanaf rechts, slalomde door de defensie en legde de bal panklaar voor Collin van den Berg: 2-0. Na rust maakte Salvatore Rocha er al snel 3-0 van met een schot vanaf de rand van de zestien. DCV deed nog iets terug, maar echt spannend werd het nooit meer. Spartaan’20 controleerde de wedstrijd volwassen en toen de 3-2 ook nog eens werd afgekeurd was de zege in de tas. In de 87e minuut maakte invaller Jaden Sousa Lenny de 4-1 voor de statistieken. Eindsignaal. Werk gedaan.
Maar het belangrijkste moest nog komen…
Want in Puttershoek liep nog een wedstrijdje. CVV Zwervers uit tegen FC Binnenmaas. En ineens stond de tijd stil. Overal telefoons. Iedereen refreshen. Iedereen luisteren. Iedereen hopen.
Het scoreverloop liep precies zoals Spartaan’20 nodig had. CVV Zwervers deed wat het moest doen. Voor zichzelf: lijfsbehoud. Voor Spartaan’20: het kampioenschap. Ze kwamen op voorsprong en bouwden die uit naar 0-3.
En toen kwam het verlossende bericht:
Binnenmaas had verloren. SPARTAAN’20 KAMPIOEN!
Er was een ontploffing van emoties aan de Oldegaarde, met op het laatste moment geregeld nog wat ondersteunend vuurwerk (dank Arjen!). Wat er daarna gebeurde, laat zich eigenlijk nauwelijks beschrijven. Spelers vlogen elkaar in de armen. Supporters schreeuwden. Sommigen pinkten een traantje weg, andere balden hun vuisten of gaven elkaar high fives. Overal zag je ongeloof en meteen dat ze het toch hadden geflikt. Vooral bij de oudere Spartanen langs de lijn. Mensen die de club al tientallen jaren volgen en weten hoe zeldzaam en bijzonder dit soort momenten zijn.
Het ging niet meer om tactiek. Niet meer om analyses. Niet meer om een nacompetitie. Het ging om gevoel. Om clubliefde. Het diepe Spartaan’20-gevoel.
De muziek ging harder. Er waren lange omhelzingen en kroelpartijen, blije familieleden. Bier overal. Spelers zingend op het veld. Supporters bij wie de lach op het gezicht alleen maar groter werd. 
De beker die onafgebroken van hand tot hand ging alsof niemand hem ooit nog wilde loslaten nadat de KNVB de medailles en de beker hadden uitgereikt en Ed Goverde elke speler en begeleider apart noemde en naar voren riep.
Drie spelers van CVV Zwervers kwamen later zelfs nog even meefeesten. Een prachtig detail op een bizarre dag. Het feestje ging verder op het terras en in de kantine. 
Soms stond ergens ineens een klein groepje de wedstrijd nog eens te analyseren om vijf minuten later weer compleet dubbel te liggen van het lachen om de enorme prestatie van onze club.
De trotse pupil van de week, Noah Chane van JO11-6, had de middag van zijn leven en liep rond met een kampioensmedaille alsof hij zelf de beslissende goal had gemaakt. En eigenlijk was dat ook zo. Want dit kampioenschap voelde niet als iets van elf spelers. Het voelde als iets van de hele club.
Misschien is dat uiteindelijk wel het mooiste van dit seizoen. Dat het begon met twijfel. Met onrust. Met gemopper. Met spanning. En eindigde in een ploeg die niet meer verloor. Een ploeg die bewondering kreeg voor het voetbal. Een ploeg die een bekerfinale haalde. Een ploeg die kampioen werd. Maar vooral: een ploeg die Spartaan’20 weer liet voelen als Spartaan’20. Dit seizoen ging uiteindelijk over veel meer dan voetbal. Het ging over saamhorigheid. Over vertrouwen terugvinden. Over mensen die bleven geloven. Over een club die zichzelf terugvond.
En ergens op deze dag, een dag later of over een paar weken zal iedereen hetzelfde denken: “Wat een seizoen. Wat een groep. Wat een club.”
Spartaan’20 kampioen. Promotie naar de eerste klasse. Voor altijd een seizoen om nooit te vergeten. Iedereen die betrokken is bij de club van harte gefeliciteerd met deze fantastische prestatie. Waarvan akte!
Mede namens mijn collega-reporters, uw verslaggever
Ben Moerkerken
