Van 27 juni tot 4 juli jl. was het Spaanse Valencia de gaststad van de 12e World Gay Games. Een evenement van Olympische omvang, het grootste internationale sport- en cultuurevenement voor de lhbti-gemeenschap, dat net als de Olympische Spelen iedere vier jaar in een ander stad wordt georganiseerd. 10.000 sporters in 39 takken van sport waaronder voetbal. Bijna 60 voetbalteams streden in acht dagen om de prijzen
Onze Matthijs van Muijen, afgelopen jaren de vaste assistent-scheidsrechter bij onze selectie en daarnaast al vele jaren een gewaardeerd scheidsrechter bij de jeugd, had de eer te zijn uitgenodigd voor de arbitrage in het voetbaltoernooi, samen met collega scheidsrechters uit de Verenigde Staten, Engeland, Denemarken, Slowakije, Mexico, Duitsland en België.
We vroegen Matthijs om iets van zijn mooie ervaring op dit grote evenement te delen:
De Gay Games combineren sport, cultuur en ontspanning in een acht‑dagen‑programma. Het doel is om inclusie, diversiteit en respect te vieren. Iedereen is welkom, ongeacht leeftijd, achtergrond, fysiek niveau of identiteit. Verreweg het grootste deel van de deelnemers komt uit de lhbti-gemeenschap en er zijn uiteraard veel vrienden, familie en supporters. Ik beleefde er een aantal prachtige sportdagen.
Ik vond het geweldig om als actief lid vanuit Spartaan’20 hieraan deel te nemen. Het is bijzonder dat zoveel voetballers uit de hele wereld samenkomen en dat ik met internationale collega’s de wedstrijden in goede banen heb mogen leiden.
Hoe vaak mocht jij aantreden en hoe verliepen jouw wedstrijden?
Ik heb 4 wedstrijden mogen fluiten. Alle Fifa-regels van het WK werden toegepast. Het was eind juni ook in Valencia bloedheet, de meer dan 35 graden maakte het niet makkelijk, maar net als bij het WK was dus gedacht aan ‘hydrationbreaks’ voor de nodige verkoeling. Ook de nieuwe spelregel tegen tijdrekken moest worden gehanteerd. In het begin vond ik dat hardop aftellen wat overdreven, maar het werkte wel, “5-4-” was meestal al genoeg voor een snelle spelhervatting. Ik denk dat dit ook goed gaat werken in ons amateurvoetbal. Verder deed ik de toss met de officiële Fifa-munt en had ik de schuimbus in gebruik voor de afstand bij vrije trappen. Ik had in mijn wedstrijden weinig kaarten nodig, het ging er over het algemeen sportief aan toe.
Tot slot, hoe kijk jij aan tegen dit thema bij onze club?
Ik vind het belangrijk dat ook bij Spartaan’20 sprake is van een diverse, open cultuur, waarbij iedereen, van speler, trainer, verzorger, ouder tot supporter, zichzelf kan zijn. Denk bijvoorbeeld ook aan een jeugdspeler met twee vaders of twee moeders. Ik heb zelf als homo nooit problemen gehad in de kleedkamer, kantine of op het veld, afgezien van wat grapjes waar ik dan wel weer tegen kan. Bij onze club is gelukkig iedereen welkom en ik hoop dat Spartaan’20 dat in de toekomst nog actiever uitdraagt. Dat kan door soms een regenboogvlag op te hangen of door bijvoorbeeld bij de jeugd aandacht te geven aan dit thema, zoals dit bij verschillende betaald voetbalorganisaties én amateurclubs al langer gebeurt met activiteiten door de John Blankenstein Foundation en Alliantie Gelijke Spelen. En wil de club er hulp bij? Dan is er bijvoorbeeld Rotterdam Sportsupport, dat aan clubs ook ondersteuning geeft om een veilig, inclusief en divers sportklimaat te creëren en uit te dragen.
